DSC 5647a Custom 2

Βρίσκεστε εδώ: ΑρχικήΙΣΤΟΡΙΑ

Ιστορία

Ιστορικά στοιχεία για το Τσαρδάκι όπως αποδόθηκαν από τη Ελμίνα Λίβα σε άρθρο της σε περιοδικό.

Το λένε «Τσαρδάκι» και είναι ένα παλιό στολίδι στο «μέτωπο» του χωριού Μοσχάτο, στις ορεινές πλαγιές της Καρδίτσας, λίγα βήματα μόλις απ’ τη λίμνη του Ταυρωπού. Εδώ θα ξεδιψάσει ο ταξιδιώτης. Εδώ θα φάει μια μπουκιά ο προσκυνητής της παναγίας Κορώνας. Εδώ θα ετοιμάσει τα σύνεργά του ο κυνηγός. Εδώ θα καταφύγει ο άνθρωπος της πόλης, ο πρωτευουσιάνος, για καθαρό αέρα, ανάπαυλα, καλό φαγητό και διασκέδαση. Στα 1938 «γεννήθηκε». Χάνι και αποθήκη εγχώριων προϊόντων στην αρχή, ταβερνάκι στη συνέχεια. Στεριωμένο όπως-όπως με τσίγκια και ξύλα στάθηκε παλικάρι κόντρα στους βοριάδες και στις γενιές που παρήλθαν.

Στα 1947 «μεγάλωσε». Τώρα έχει στηρίξει τα θεμέλιά του με μπετόν. Και στην ξώπορτα, τοίχο-τοίχο με τον οικίσκο, υψώνεται κομψό το εκκλησάκι του Αγίου Σεραφείμ.

Στα 1955 «μέστωσε». Το ‘χε ο κυρ Γιάννης ο Κορομπίλιας, αγωνιστής, πατριώτης, μα κι ο σοφός της περιοχής. Τότε ήταν που καθιερώθηκε ζωοπανήγυρη κι εμποροπανήγυρη στα γύρω χωριά και το «Τσαρδάκι» γνώρισε δόξες και γλέντια μοναδικά. Οι κομπανίες και οι ορχήστρες, οι αυτοσχέδιες και μη, έδιναν κι έπαιρναν και το ερασιτεχνικό πάλκο… έστεψε το αστέρι της βραδιάς.

«Α, γινόταν χαλασμός μέχρι το πρωί», θυμάται η κόρη του κυρ Γιάννη, η Ελένη. Αν δε χάραζε για τα καλά η μέρα κανείς δεν αποχωρούσε. Κι ο πατέρας χωρατατζής κι ετοιμόλογος.

Άμα τύχαινε να μην έχει την παραγγελία που του ζητούσαν…
-Κυρ Γιάννη, φέρε μου ένα τσίπουρο!
-Μωρέ δεν τρως ένα λουκούμι που ‘ναι γλυκό κι ελαφρύ;
-Μα εγώ θέλω τσίπουρο!
-Μπα, δεν έμαθες τι έπαθε ο Κώστας της Κατίνας που έπινε πολύ τσίπουρο;

Τέτοιες ανεκδιήγητες στιχομυθίες διαδραματίζονταν. Εκείνα τα χρόνια θεμελιώθηκε και το φράγμα του Μέγδοβα ή Νικολάου Πλαστήρα όπως λέγεται σήμερα. Το «Τσαρδάκι» μ’ ένα φάρο στην κορυφή - για να γίνεται αντιληπτό μέσα στο δάσος – έμενε στη θέση του περήφανο να υποδέχεται τους περαστικούς κι όσους τουρίστες έρχονταν να ιδούν τη λίμνη ή να βουτήξουν στην πλαζ του Λαμπερού, 3 χιλιόμετρα στ’ αριστερά του. Ένα μαγαζάκι ταπεινό, συνηθισμένο. Τα τραπέζια και οι καρέκλες κοινά, παραδοσιακά. Μια ξυλόσομπα στη μέση, ένα πρωτόγονο μπαρ ακριβώς απέναντι από την είσοδο με σωρό μπουκάλια, μπρίκια, κούπες και πενηντάρια κρεμασμένα. Δίπλα ένα παλιό τηλέφωνο, πάνω σ’ ένα ράφι ο φωνόγραφος με το χωνί του σαν ανοιγμένη βεντάλια και στους τοίχους επιγραφές που μιλούν για την εργασία, τον πολιτισμό μα και για την ξενοιασιά, τη χαρά και τη διασκέδαση.

Στη φιλοξενία του δεν αντιστάθηκε ούτε ο Κωνσταντίνος Τσάτσος που ήρθε το 1961 στην ορεινή Καρδίτσα. Ένα τσούρμο παιδιά μαζεύτηκαν έξω από το μαγαζί μόλις τον είδαν για να διαπιστώσουν αν ο μεγάλος Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Ακαδημαϊκός έμοιαζε με τις γελοιογραφίες που κυκλοφορούσαν τότε.

«Πράγματι, ήταν εκείνη την εποχή στις δόξες του ένα σκίτσο που παρίστανε τον Τσάτσο να κρατά από το σκοινί μια κότα», αναπολεί όλο γέλιο η κυρά Στυλιανή, η καταστηματάρχισσα.

Αλλά και έτερος επιφανής της πολιτικής ζωής, ο Γεώργιος Ράλλης, πέρασε, γεύτηκε το καλό φαγητό της ταβερνούλας: Πέστροφα τηγανητή με βούτυρο και μπύρες δανεικές από τα κοντινά νοικοκυρόσπιτα. «Γιατί ο απλός και φιλικός άντρας είχε φέρει μαζί του εικοσαμελή συντροφιά και τ’ αποθέματα του μαγαζιού δεν άντεξαν να τους… ποτίσουν», ανέφερε χαριτολογώντας η Κυρία Ελένη Κορομπίλια. Την ίδια περίοδο, γύρω στα 1964, ήρθε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στο «Τσαρδάκι» να ξεκουραστεί και να διασκεδάσει. Φυσικά δεν ήταν αυτός ο σκοπός του. Εγκαίνια του έργου της λίμνης και του Υδροηλεκτρικού Σταθμού είχε την πρόθεση να κάνει αλλά κάποιος τον είδε, κάποιος του μίλησε και το γραφικό μαγαζάκι είχε τη χαρά να τον υποδεχτεί με την ακολουθία του και τον τρατάρει μεζέ και παλιά ρεμπέτικα από νεαρούς οργανοπαίχτες που έσπευσαν στις υπηρεσίες του λαοπρόβλητου πολιτικού.

«Φράγμα» ονομαζόταν η ταινία, κάποιες σκηνές της οποίας γύρισε στο, εκπάγλου καλλονής, τοπίο ο Κλέαρχος Κονιτσιώτης. Μάλιστα, μια μέρα ο θίασος αποκλείστηκε απ’ το χιόνι και κοιμήθηκαν στο μαγαζί. Μαζί τους ήταν κι ο Νίκος Κούρκουλος.
Η κυρία Κορομπίλια διηγείται:
«Μόλις η είδηση διαδόθηκε για τον διάσημο ζεν πρεμιέ αρμάδες έφταναν οι μαθήτριες έξω απ’ το μαγαζί. Έρχονταν με τετράδια, με φωτογραφίες, με ότι μπορείς να φανταστείς στο χέρι για ένα αυτόγραφο για ένα χαμόγελο, έστω, του ινδάλματός τους. Ήταν τόσο σφιχτός ο κλοιός που όταν έτρωγαν αναγκαζόμαστε να φρουρούμε με βάρδιες την πόρτα μήπως και εισβάλλει κάποιος παρείσακτος. Μια μέρα δυο κοπελιές δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν απ’ το παράθυρο. Παρακολουθούσαν τους ηθοποιούς καθώς έτρωγαν. Τους κάνω παρατήρηση να φύγουν, σ’ ένα δεκάλεπτο να τες πάλι.
-Μας συγχωρείτε, λέω στους πρωταγωνιστές. Μερικές φορές δεν είναι εύκολο να ελεγχθεί η κατάσταση.
-Μην ενοχλείστε, απαντά ο Νίκος γελώντας. Είναι παιδιά!

«Και ο Στράτος Διονυσίου πέρασε από ‘δω, αντιπαρέρχεται στη συζήτηση με νέα… στοιχεία η Ελένη. Μεγάλος τραγουδιστής και γλεντζές σπουδαίος! Πλησίασε τη δισκοθήκη του πατέρα μου έβαλε το «Λαχείο είναι η ζωή» στο πικάπ κι άρχισε το τραγούδι. «Άναψε τα αίματα» σ’ όλη την ταβέρνα. Εκεί να δεις στρίμωγμα στην πόρτα και πελατεία απροσδόκητη. Όλοι έφτασαν για τον μεγάλο Στράτο εδώ στην απομόνωση.

Τα χρόνια περνούν και το «Τσαρδάκι» μένει. Σε πείσμα του πολιτισμού και της εξέλιξης που προστάζουν πολυτελείς «εστίες» διασκέδασης.

 Τηλέφωνα κρατήσεων 
totsardaki
  
 Φωτογραφικό λεύκωμα
photos
 
 Πως θα έρθετε ...
psd-world-map-icon1
 

 

 

 

 

1929204 1105148746703 231020 n

1929204 1105148786704 3287187 n

1929204 1105148826705 5895532 n

1929204 1105148866706 5093796 n

1929204 1105148906707 3541745 n

1929204 1105149506722 2808341 n

1929204 1105149546723 2474831 n

1929204 1105149586724 1387367 n

1929204 1105150506747 1608263 n